Fortaleza Brasil tot aan La Fortuna Costa Rica

Hola gente!

Ja, bij foto's horen verhalen en bij verhalen horen verslagen. Daarnaast is vandaag dé dag bij uitstek om te schrijven, want ik heb me vandaag zowaar verveeld. Het is uniek, maar het bestaat dus. Goed, eerst maar eens even een behoorlijk flinke flashback. Maar dan ook een hele beste.

Fortaleza - Brasil.
Ja, want na de legendarische tijd met Jorn Ouborg in Rio de Janeiro heb ik me in een oud en nieuw avontuur gegooid. Terug naar Fortaleza, waar ik in 2010 mijn eindstage heb gelopen. Vooraf wordt je gewaarschuwd dat de politie staakt en dat de straatbendes de boel over hebben genomen, maar dat bleek al ruim voordat ik in Fortaleza aankwam afgelopen te zijn. Lekker ontspannen die kant op dus. Vanaf Rio even wat problemen met inchecken, want ik had m'n verkeerde ticket meegenomen en die andere fijn niet uitgeprint. Goed, uiteindelijk ook nog van vliegveld moeten wisselen omdat er iets niet opsteeg en dat was mijn vliegtuig. Helemaal naar de andere kant van de stad gecrossed, maar uiteindelijk allemaal voordelig, want ik kreeg een kortere vlucht aangeboden. In plaats van drie keer overstappen, slechts één keer in Salvador. Kan ik ook weer zeggen dat ik daar ben geweest. Fine!
In Fortaleza aangekomen werd ik net iets te lang aangekeken door een grote, donkere man. Ik dacht: oké, je kijkt me iets te lang aan met m'n tas en al m'n hebben en houden. Bleek het Mauricius te zijn met z'n haren lang! Ik had 'm echt niet herkend, maar blij dat ik was...! Aangekomen in het huis van Donna Aurellia (de oude geldwolf die kamers aan gringo's verhuurd) bleken er twee belgen Anthe en Philip in het huis te zitten die, jawel, bij ARCA werkten! Toevalligheid nummer X. Hup, volgende dag meteen naar Zizi gegaan om m'n oude project op te zoeken. Heel bijzonder. De wegen naar de wijk toe zagen er beter uit, nieuwe bestrating etc. Daarentegen op het veld bij het buurthuis lagen dezelfde plastic boterhamzakjes van 2010 nog, plus hun broertjes van 2011 en 2012. Veel, veel nieuwe gezichten. Slechts twee leerlingen uit mijn oude groep en een aantal van die van Bauk. Meer herkende ik er niet en zij mij niet. Bijzonder, maar zo gaat het dus blijkbaar. Gelukkig van de begeleiding nog wel veel oude bekenden! Erg mooi om te zien. Even voor de bekenden, Effigenia, Angelica, Daniel, Jadila, de oude huisbaas, Esaú, Roberta en zelfs Diego was nog langs m'n huis gegaan om me op te zoeken. Wauw, dat doet een mens goed. Lesjes zelfverdediging (MMA) meegedaan met Philip. Verder nog in een impulsieve bui m'n haren in laten vlechten door m'n afrikaanse ex-overbuurvrouw (Nady, aka Frango) om ze vervolgens twee dagen later af te scheren. Eerste keer in m'n leven, maar het bevalt prima zo, zonder haren in m'n ogen. Verder in Fortaleza vrijwel iedereen van vroega terug gezien. Zo heerlijk. De verjaardag van m'n portugese leraar Breno mee mogen maken en ja, dat was gekkenhuis.
Ook nog de nodige uurtjes in de surfschool met Babu meegemaakt. Geen golven? Oké, dan pakken we een vliegertje en gaan we op de (spiksplinternieuwe) boulevard voor de surfschool toch even kite-skate-boarden. Zo mooi en zeker iets om in Zwolle in het Wezenlandepark op te pakken. Uitgenodigd door Wilkinson om in z'n huisje te eten, want die afspraak stond nog in 2010, maar dat paste toen niet meer in de plannen. Dodo die nog langskwam en met Bolivar uit eten geweest. Oké, jullie kennen ze allemaal niet, maar het was heerlijk om ze allemaal weer terug te zien. Genoeg over Fortaleza nu, HOP en vliegtuig pakken naar Costa Rica.

Sámara - Costa Rica
Via Panama City aangekomen in San José. Wel of geen public bus pakken, nee toch maar niet. Taxi gepakt naar Barró Rocho (geen idee hoe je het schrijft), maar was prima keus die taxi, want ik had het nooit gevonden. Een andere taxichauffeur die me voor 150 dollar wel even naar Sámara wilde brengen. 'Special price, my friend!', dat ik daar uberhaupt over heb getwijveld snap ik niet eens meer, want later bleek dat ik voor slechts 8 dollar een public bus kon pakken. Happy me. Nederlandse meid ontmoet, Dionne, die ook naar Language School Intercultura ging. Gezellig. Netjes kaartje gekocht, drie uur gewacht op de bus (geen probleem, Ticotime...), maar dan...verkoopt die vriendelijke buschauffeur meer kaartjes dan dat er zitplaatsen zijn. Nog netjes wat vrouwtjes op leeftijd voor laten gaan, die vervolgens mijn zitplaats inpikken. 'Nee, ik weet het. Ik heb geen zitplaatskaartje, maar je vindt het vast niet erg dat ik hier zit. Dankje wel. Je bent een goede jongen.' Ja, dat werden dus 5 uurtjes staan richting Sámara...
Goed, aangekomen in Sámara, de school vrij snel gevonden. En ja, ik was verkocht. Een mooi gebouw, met een boom verweven in het binnenhofje naar de tweede verdieping, vervolgens een erg goed onderhouden, ruime tuin met hangmatjes, met uitzicht op jawel,...een dikke rij palmbomen en vervolgens het strand met de zee! Dat konden wel eens drie hele mooie weken gaan worden. Daarna opgepikt door mijn lieftallige Mama Tica, Xinia (Mam, je bent nog steeds mijn enige echte, liefste mama hoor!). Aangekomen in het huisje kennis gemaakt met stille Andrez (man van de familie) en Jozeline (dochter). Ze hadden ook nog een zoon, maar die had besloten om in San José te gaan wonen, omdat ie niet van strand hield. Verder zag het er ongeveer zo uit in Sámara:
's Ochtends of 's middags 4 uur Spaanse les in groepen van 4 tot 6 studenten, in de tussenpauze even goedkoop een prima maaltijd scoren bij een van de Mama Tica's die rijst met bonen of andere Costa Ricaanse gerechten kookten en later aan ons verkochten (de families worden dus goed betrokken bij de school), tijdens de spaanse les wat koffie drinken en Spaanse grammatica mixen met Portugees, erg fijn. Tussendoor vanuit het klaslokaal regelmatig naar buiten gluren of de golven goed genoeg zijn, om uit de les naar Choco's surfschool te rennen om super cheap een surfboardje te huren. Af en toe wat huiswerk maken onder het genot van uit de boom vallende kokosnoten. Levensgevaarlijk btw. Rond 1700 uur de keuze maken, dansles of surfen. Vaak werd dit surfen. Rond 1800 uur de keuzen maken, yoga of surfen. Vaak werd dit surfen. Na het surfen standaard nacho's met een of meerdere 'afterbeers' met wat andere gringo's of locals. Dan als een gek naar huis sprinten om even thuis een van de zeer gevarieerde overheerlijke maaltijden van m'n Mama Tica Xinia te eten om vervolgens onder de douche te duiken, af te drogen, kleren aan, geen haren doen (dat is fijn met milimeters) en hop...richting Mama Afrika of Tabanuco's om de dag af te sluiten met een dansje. Klik op 'repeat' en herhaal dit 3 weken lang en zie mijn tijd in Sámara is een feit. Wat een tijd - onvergetelijk.
Goed, dan heb ik mijn eerste aardbevinkje in mijn leven meegemaakt. Niet dat ik er bewust van was. Ik hoorde het raam trillen, maar wist ik wat het was. Doodleuk zegt m'n spaanse lerares: 'Hé, een aardbevinkje. Ewout, wat is het antwoord op vraag 3b..?' WAT? Ik heb net een aardbeving meegemaakt en nu verwacht je van mij...Oké, het was dus niet zo spectaculair voor de Tico's, maar ik vond het een hele ervaring.
In de laatste week werd er een stadion afgebouwd voor stierenvechten voor de paasweek die naderde. Traditie daarbij is vuurwerk. Vuurwerk en droog, hoog gras is geen goede combinatie. Resultaat: flinke brand ter grote van twee voetbalvelden in mijn 'achtertuin'. Bijzonder wat er onder vandaan komt, een grote zwarte, vlakke vlakte, ipv geel hoog gras. De stierengevechten gingen die volgende avonden gewoon door. Wat een spectakel. En het meest bizarre was dat iedereen, maar dan ook iedereen, het veld in mocht klimmen. Over, onder of door het hek, biertje in de hand en rennen voor een op hol geslagen stier. Zo bizar. Mensen afgevoerd zien worden in ambulances, dat hoort er dus bij. Het hek om het veld heen werd bezet door iedereen. Kon je overheen klimmen en als je het benauwd kreeg van een op je af rennende stier, dan klom je omhoog. Ik vond het niet echt nodig om m'n moeder te moeten vertellen: 'Hé, even tussendoor. Ik mis een oog vanwege het stiervechten, maar uh...' Nee, dus verstandig dat ik was zat ik op het hek en niet naast het hek. In tegenstelling tot wat andere 'dappere' buitenlandse studenten die het wel nodig vonden om hun leven te wagen op het veld met een biertje in de hand, zonder enig benul van wat een stier doet als ie opgefokt en zwaar gestrest is...
Tussen het stierenvechten door nog even Choco betaald voor het huren van z'n surfboards. Goede deal gemaakt, aangezien ik daar elke dag kwam. Jawel, 40 dollar voor 3 weken onbeperkt surfen en het board mee naar huis nemen of inwisselen tegen een andere. Dat is even wat anders dan 80 euro per week in Frankrijk...
Daarnaast nog m'n diploma gehaald. Ik mocht starten op niveau 2 (vanwege het portugees en m'n basiskennis spaans), nog een niveau over mogen slaan om vervolgens niveau 5 te hebben gehaald. In drie weken tijd, aardig wat geleerd dus. Heeft m'n reis ook nog wat educatieve waarde. Mooi werk.

Monte Verde en Santa Elena - Costa Rica.
Met pijn in m'n hart afscheid genomen van de mensen, de school, het strand om vervolgens Tarzan te spelen aan kabelbanen door de Jungle. Prijzig, maar zeker de moeite waard. De langste kabel was een kilometer lang. En het onweerde, met regen...fijn, een kilometer lang regen in je gezicht. Dat voelde dus als hagel, met die snelheid. Een nachttour gedaan. Viel een beetje tegen, maar wel een gigantische spin (Tarantula), vuurvliegjes en inmens sterke mieren gezien. De 'leave cutter ant' heeft een 'vechters mier' als beveiliging die 200 maal zijn eigen gewicht kan dragen. Een tak van 30 cm was voor dat inimini beestje geen probleem. Heel indrukwekkend.

La Fortuna - Costa Rica.
Dit is dag 7 in de jungle geloof ik en ik moet zeggen dat ik het strand mis. Verrassing. Daarnaast heb ik hier een vulkaan gezien van een afstandje, maar de bedragen die ze hier vragen voor een tour andere activiteit komen m'n neus uit. Ik wilde eigenlijk gisteren al weg, maar vanwege Semana Santa (Pasen) rijd er hier dus geen ene bus. Fijn, net op een locatie waar niks te doen is. Maar ach, dat is eigenlijk de enige 'tegenslag' die ik tot nu toe heb meegemaakt. Dus...vandaag lekker in het park geslapen. Het kan allemaal. Morgen 05.00h stap ik fris en fruitig de bus in om naar Dominical te gaan...jawel, surferstown. Ik kan niet wachten.

Dan staat 16 april nog Domicaanse Republiek op me te wachten. Daar ga ik samen heen met een Zwitserse van Sámara. Schijnt kitesurfheaven te zijn daar...dus wie weet.
Tot snel, ja. Tot snel. En nee...ik wil ergens nog lang niet weg. Daarentegen kan ik niet wachten om m'n zus en de rest van de familie te zien met eventueel de nieuwe generatie al in haar handen! En staan er al weer aardig wat interessante activiteiten op het programma voor in Nederland. Het heeft dus ook z'n voordelen om terug te gaan...

Tuanis!

Lieve groet,
Ewout

Costa Rica

Ja ja!

Het is mogelijk, foto's uploaden in Costa Rica. Ik heb mijn best gedaan, wederom via Facebook! Uitstekenderwijs gaat het nog steeds.Het album is genaamd 'Costa Rica 2012', hoe toepasselijk ook..!

Mensen, tot over een klein maandje. Al moet ik er - als ik eerlijk ben - nog even niet aan denken. Vat het niet te persoonlijk op...;)

Lieve groet,

Ewout

Nieuwe foto\'s!

Ha mensen,

ja, in alle drukte van genieten heb ik toch nog even wat foto's kunnen plaatsen. Huh, waar zijn ze dan? Op Facebook. Ja, ik weet het. Niet iedereen heeft Facebook, maar uploaden gaat daar gewoon een stuk stuk stuk makkelijker en sneller. Dus, mocht je ze echt willen zien...Facebook account aanmaken is niet zo moeilijk. Daarna mijn naam zoeken in de witte balk en tadaaa!

Oja...het gaat nog steeds ruim voor de wind! Ik hou er van.

x Ewout

Hier de link voor de foto's...

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.3443028235108.161786.1252662593&type=3

Brasil 2012 Demais!

E ai gente,

Na zo'n maand van radio stilte vind ik het toch weer eens tijd om het nodige heen en weer te communiceren. Op het moment van schrijven zit ik (ja, nog steeds) in Rio de Janeiro, de woonkamer van een studentenwoning in de wijk Flamengo. Oude basisschoolvriend Jorn Ouborg heeft me hiervoor uitgenodigd én dat zal ik ‘m voorlopig nog even heel erg dankbaar zijn...Wat eens avonturen in een wereldstad in alle opzichten en dat tijdens Carnaval, gratiszj en voor niskszj. Dat komt later, eerst even flink flashbacken naar eerdere onvergetelijke momenten. Wederom korte headlines, niet meer, niet minder...gewoon, omdat ik zo met mn mama ga skypen. Ja, dat mag ook wel eens na 2 maanden...=)

Ushuaia - End of The World - missing part.
Al eerder iets over verteld, maar was nog niet compleet. Prima stadje, maar een beetje klaar met alle toeristische gebeurtenissen. Omdat ik m'n vlucht had geboekt vanaf Ushuaia naar Buenos Aires, kon ik weinig anders doen dan 5 dagen m'n tijd daar door brengen. Dat heb ik geweten. Drie bijzonder gekke Brazilianen ontmoet met (voor hun leeftijd) nog een erg jonge geest. Nog niet vaak meegemaakt dat een man van 41 mij moest overhalen om wéér op stap te gaan. Het is hem tóch gelukt, meerdere malen. Gegevens uitgewisseld uiteraard, want ik kon weer ergens terecht om gratis te overnachten...(zie verderop)

Hop, weg en vliegen naar Buenos Aires, tweede keer. Nu met Cletis, Amerikaan. Druppels regen die vallen, iets meer druppels, oké tropische storm. Op blote voeten door Buenos Aires gerend en in de plassen springen. Ja, ik hou er van.
Puerto de Iguacu - grens van Argentina en Brasil
In Hostell Inn terecht gekomen, gigantisch groot onpersoonlijk, maar wel palmboompjes en een overheerlijk zwembad. Ja, had ik even verdiend. Puerto de Iguacu en Foz de Iguacu staan bekend om hun gigantisch overweldigende watervallen. Echt erg, erg bijzonder dat dit in de wereld bestaat. Ik heb dan ook even een uur lang in het water gezeten, al starend naar die gigantische watervallen. En uiteraard, rode schouders...'s avonds lekker potje voetballen met een Iers voetbalvrouwenteam, nog nooit zulke grote vlinders gezien als in Iguacu ter grote van je hand, BBQen inclusief sambashow (heel vervelend), heel veel ontspannen en baantjes trekken.

Joinville - Brasil
Ja, ja, ja! Back to my roots! Terug in Brasil. Vanuit Iguacu de grens over en gaan! Afgesproken met Claire, een meisje dat ik al eerder kende, maar ook toevallig in Brazilie was. Zij was bij een vriendin en ik was uitgenodigd om daar te verblijven...fine! Geen bijzonder stadje, Duits van origine (dat zegt niks natuurlijk) maar niet heel bijzonder. Uit de bus gestapt waarop twee vrouwen van de busmaatschappij meteen op me af sprongen, hoe heet je, wat kom je doen. Bleek dus dat ik de verkeerde tijd had doorgegeven aan Claire en dat ze me ontzettend aan het zoeken waren. Goed, er werd dus een lange blonde jongen gezocht en dat wist iedereen blijkbaar op het station. Daar paar dagen gezeten om vervolgens door te gaan naar Florianópolis. Wat? Florianópolis.

Florianópolis - Brasil
Samen met Claire naar Ilha da Santa Catarina gegaan, het eiland dat bij Floripa hoort. Hosteltje geboekt aan het strand uiteraard met de plannen om flink te surfen. Helaas niks van gekomen, aangezien mevrouw niet kon zwemmen...dus maar even zwemles gegeven in het zwembad van het hostel. Ja, dat kan allemaal. Mooie hike gemaakt door de bergen om vervolgens op paradijselijk strandje uit te komen. Werd al donker en door de jungle terug lopen leek ons geen goed plan, aangezien ik al bijna met mn hoofd in een gigantisch spinnenweb was gelopen. Ja, grote lange voorop om al het ongedierte op te vangen. Fijn. Dus, terugreis per bootje met wat locals die een extra zakcentje wilden verdienen...Nice!
In Ushuaia (Argentina) dus door de 41e jarige Braziliaan uitgenodigd om in z'n paradijselijke huisje te vertoeven, maar in alle reisperikelen alle gegevens kwijt geraakt. Toevallig, het lot of weet ik het, maar jawel ik zit in de bus in Floripa (zo'n 3000 km van Ushuaia vandaan) en BAM stapt Jorge zomaar de plaatselijke bus in. Dat moest zo zijn. Gegevens uitgewisseld en de dag er na die kant op gegaan.

Ferrugem - Brasil.
Wat een welkom. Surfersvillage Ferrugem. Gekke Jorge met z'n spacebril stond me op te wachten. Wat een levensgenieter. Bijzondere verschijning in eerste instantie, maar dit was tweede instantie dus voor mij prima. Ik heb gratis 5 nachten in zijn huisje doorgebracht op een toplocatie. Hij liep rond als een beroemdheid en kende iedereen. Zelf heeft hij meerdere huisjes verspreid over de wereld, waar hij me ook alweer voor uitgenodigd heeft dus dit zijn de goede connecties, dacht ik zo. Af en toe verblijft hij hier, dan weer daar...prachtig. Een vriendin van ‘m had een surfschooltje dus ook dat was een uitermate plesante situatie...jups, paar dagen mogen surfen! Oké, headlines: grootste concentratie mooie mensen dat ik ooit heb meegemaakt, strandfeestje met 80 man met bijbehorende gitaartjes en kampvuurtjes en uiteraard kwam ‘Boa Sorte' ook langs..., copie van Daan Strik (je leest het vast niet, vandaar getagged op facebook) ontmoet, voor 't eerst in mn leven vis besteld in een restaurant (het moet niet gekker worden, maar deze was gewoon perfect klaargemaakt), Acai besteld voor het leven (Braziliaanse vrucht uit de Amazone, kende ik nog uit Fortaleza natuurlijk...), tsja...paradijselijk.

Rio de Janeiro - Carnaval met Jorn Ouborg.
Soms zie je vrienden een tijdje niet, soms tien jaar niet. Jorn Ouborg, een oude basisschoolvriend, had me uitgenodigd om met hem Carnaval te vieren in Rio de Janeiro. Waar anderen 80 euro of meer betalen per nacht om Carnaval te vieren, kon ik gratis overnachten in het studentenhuis van Jorn. Hij gaat daar een half jaar studeren, dus meteen een leuke binnenkomer. Met Jorn, Valentine (de Fransman, aka Don Pepe) en Vladimir (onze allestalige Franse Colombiaan) en mezelf flink los gegaan in de straten van Copacabana, Ipanema, Flamengo en natuurlijk Lapa...! De eerste avond meteen Rocinha in gegaan (de grootste sloppenwijk van Latijns Amerika) met een vriend van Jorn die daar woonde...Na wat twijvelen toch overgehaald, omdat het vaker werd gedaan...Het zou veilig zijn. Gringo's in de sloppenwijk, midden in de nacht met Carnaval...Erg mooie gesprekken gehad met oude vrouwtjes met goude tanden die het maar al te bijzonder vonden (uh en ik ook) dat we daar 's nachts even rondliepen en jawel het voelde veilig tussen de locals. In 2010 ook gedaan, alleen toen met een gids...Nu een aantal locals. Veel stoerder! Wat een ervaring...!
Meer carnaval natuurlijk. Nog een gast uit Iguacu tegengekomen, niet een keer, maar serieus nóg drie keer...prima vent dus was mooi. Bijna het appartement uit geschopt samen met wat fransen omdat er officieel alleen studenten van de universiteit mochten zitten (goh,...), ticket kopen naar Fortaleza en ondertussen in een Blocco (carnavalsoptocht) terecht komen, heel vervelend. Een optocht van samba-beatles-songs meegemaakt, gekkenhuis dus. Duizenden mensen, al springen, hossend, palmboompje hier, braziliaanse costuums daar,de brandende zon, samba...wauw! Ook een reggae avondje meegemaakt, per ongeluk terecht gekomen, aan de zee, een DJ tussen de rotsen, vissers aan het water, stuiterende hippies en de nodige biertjes...fieuw. Momenten van geluk.

Na de carnaval met Jorn richting Cabo Frio gegaan, hup: kite mee en gaan! Twee uurs busreisje en aangekomen in een dorpje met niet heel veel bijzonders. Wel een prima strandje. Eerste dagje rustig aan gedaan en tweede dag met wat kleine braziliaantjes gevoetbald om vervolgens de kite de lucht in te laten gaan (er was eindelijk genoeg wind in de namiddag). Half verbrand natuurlijk, maar toch nog even van de mogelijkheid gebruik maken. Heel wat bekijks gehad, wat me verbaasde...er kwamen mensen naar ons toe om te vragen wat we gingen doen. Uh, ik dacht dat dit een kitespot was. Wat mooie pictures geschoten en inpakken. Iets verkeerde tijdsplanning, want het was al donker toen we het water af kwamen...hmm, ging prima gelukkig. Dag erna nog maar een keer proberen!
Carnaval was dus al afgelopen (als je de after-carnaval-parties niet meerekent), maar de zes beste sambascholen traden nóg een keer op in het Sambodromo, hét spectacel waar Carnaval in Rio zo bekend om is. Een soort afscheidsfeestje van Carnaval. Normaal betaal je zo'n 100 euro of meer voor écht goede plekken en moet je deze van te voren bestellen, maar we hebben ze op straat gekocht voor 8 euro. Prima dealtje dus en nét zo'n mooi feest als mét carnaval. Tevreden mensen waren we...

Inmiddels ben ik nog in Rio de Janeiro maar gaat mijn vlucht morgen om 07.58 richting Fortaleza...mijn thuishaven in 2010. Ontzettend veel zin in, hoewel er heel veel mensen die we daar kenden op reis zijn. Tsja, ik kan ze geen ongelijk geven. De wereld is groter dan je eigen landje...Tijd om dat nog maar eens te benadrukken, morgen!

Oja, het gaat dus rete goed hier, mocht je dat ontgaan zijn.

Liefs,

Ewout

Argentina con Buena Onda

Aloha gente,

jawel, jawel. Het heeft even op zich laten wachten, maar aangezien ik hier kwam om volop te genieten houd ik me er ook gewoon nog even aan vast. Inmiddels ben ik alweer bezig aan mijn 4e week in Argentina. Aargh, het gaat te snel. Nu al. Een land van de meest bizarre wonderen der natuur, als je het mij vraagt. Ik denk dat ik een soort van ´headlines´ hieronder weergeef, aangezien er alweer te veel is gebeurd. Oja...spelfouten zouden heel eventueel wel ergens misschien voor kunnen komen,...maar aangezien ik nu met 4 talen in m´n hoofd zit hoop ik daar niet op afgerekend te worden.

Buenos Aires: ik begin zowaar rode wijn te waarderen en daarbovenop komen de beste steaks en beefs van de plaatselijke parilla´s, te bizar dat ik in m´n hostel even meneer Niels Bosman tegen het lijf mag lopen (vriend van vrienden van de Buurma´s). Hij herkende mij in eerste instantie niet aangezien ik in zijn beeld nog een klein jochie zou moeten zijn, maar tijden veranderen. Met Niels en Ally (USA) er flink tegenaan gegaan in Buenos Aires´nachtleven. Dat levert ernstig mooie momenten op met een nare hangover tot gevolg...Goed overige headlines: hardlopende in het park en uiteraard verbranden, Boca Juniors stadion bezocht in La Boca (wijkje wat ´ergens´ een beetje leek op de sloppen die ik gewend was in Fortaleza - verder is Buenos Aires Europees in haar voorkomen...), verschillende wijken bezocht, een oude begraafplaats van 'beroemdheden' bezocht, zweten uiteraard en overal zo heerlijk genoten van het het gewoon rondslenteren en de Gringo * toerist uithangen...yes, het kan.

Puerto Madryn - Patagonia. Een lelijke stad met toch wel erg bijzondere natuur. Pinguins op aai-afstand en zeeleeuwen in real life gespot samen met Stephanie, Canada. Toevallig twee weken voor vertrek een documentaire gezien van Planet Earth over de zeeleeuwen met hun jongen die even te grazen werden genomen door de Orka´s...jawel, dat was precies in Puerto Madryn. Helaas geen jagende Orka´s kunnen signaleren...Zwaar, zwaar verbrand, verrassing.

El Calafate - Patagonia, voor mij tot nu toe toch wel het adembenemenste * geen idee hoe je dat spelt. Voor de snowboard liefhebbers, Glacier Perito Moreno - The Art of Flight... een deel van de film is hier opgenomen in Patagonia. Een helicopter shot over deze gletsjer mag je niet ontgaan zijn dus ik zeg: downloaden die film. Ik zat daar en ik dacht: waar ken ik dit van!? Even graven in mijn geweldige geheugen en jawel...dat moest het zijn. Zo gigantische, adembenemend gletsjer. Zoals ik al zei staat bij deze deze ervaring in de top van mijn lijst met meest bizarre, indrukwekkende natuurverschijnselen... Bekijk de foto´s en het spreekt voorzich. De gletsjer leeft en beweegt en gigantische pilaren eeuwenoud ijs breken af terwijl je er naar zit te staren...ongelooflijk. Je hoort het werkelijk afbrokkelen en je ziet het ook. Pilaren van 30 meter hoog vallen naar beneden, kijk de foto's. Wat je op tv ziet, zie je daar...Super indrukwekkend.

El Chaltén - Patagonia, zeer lekker sfeertje - zoals ze het hier noemen Buena Onda, mooie golf en dat zonder zee in de buurt - in een hostel zonder dak geslapen, veel gehiked, erg veel gehiked, te gruwelijke bergen beklommen * Fitz Roy, met twee Nederlandse knapen gehiked en een tentje gehuurd om op de berg te kunnen overnachten en dat betekend dat je met 12 kg op je rug de stijlste bergen aan het beklimmen bent, 1 x is leuk, 2x ook...Te mooie zonsondergang op x aantal m hoogte bij een gletsjer meertje. Water drinken uit de beekjes die er stromen, mm ik hou er van. Wat wil je nog meer.

Ushuaia - Vuurland, bekend als 'Het Einde Van De Wereld', oftewel het zuidelijkste stadje dat er op onze aardbol bestaat. * Google maar...Te veel mooie mensen ontmoet waaronder eindeloos veel Brazilianen, dus ja...m'n Spaans laat nog even op zich wachten. Uiteraard weer gehiked en veel bever-dammen tegen gekomen. Super leuke duitse dames tegen gekomen en daar twee dagen mee opgetrokken. Ook met Cletes * USA mountainbike gehuurd om even een tripje te maken... Oké, tip 1. Als de verhuurder zegt dat het een zware trail is, geloof hem dan. Wij als sportmannen zouden dit wel aankunnen. Dat konden we, anders schreef ik dit nu niet. Maar echt 30 minuten de berg op moeten lopen, aangezien fietsen écht onmogelijk was. Downhill werkte uiteraard wel...hehe, en het meest bizarre was nog dat een hond ons voor 4 uur lang, berg op berg af, heeft gevolgd. Uiteindelijk de weg kwijt geraakt maar dankzij onze vriendelijke Lassie toch een soort van de goede weg terug gevonden. Uh, nice! Nog iets kwijt geraakt en dat is m'n jas, maar er bestaan dus eerlijke mensen op deze wereld. De man van de minivan is speciaal naar ons hostel gereden om 'm te komen brengen. Held. M'n paarse trots is dus nog. Uiteraard een goede vertraging gehad op het vliegveld. Ach...I am not on a schedule!

Inmiddels ben ik weer in Buenos Aires, 2 nachten, omdat ik richting Brazilie ga. Soort van tussenstopje. Gisteren een feest gehad in het hostel...en ja, dat ging goed tekeer. Mensen geloven nog steeds dat ik uit Sao Paulo * Brazilie, kom, want zij spreken geen Portugees en ik geen Spaans. Levert leuke momenten op, grammaticaal incorrect Portugees al proberende om Spaans te leren.
Goed, een dezer dagen zit ik in Foz de Iguacu. Misschien de moeite waard om even te googlen...correctie, de moeite waard om te googlen! Verder was er de vraag, ga je helemaal alleen op reis...Yes! Zoveel mensen in de hostels die alleen reizen en dus te veel bijzondere mensen ontmoet. Bevalt p.r.i.m.a. dus...Fieuw. x aantal dagen met die en dan weer x aantal dagen met die...hangt er maar net vanaf hoe het loopt. Niet te veel plannen.
Ik geloof dat dit 'm was. Mijn eerste update. Excuses voor mijn trouwe volgers, maar hopelijk begrijpen jullie dat er meer te doen is dan te schrijven over wat er is gebeurd in plaats van te genieten wat er nu gebeurd.

Verder ben ik uiteraard ernstig benieuwd naar alle ontwikkelingen in Nederland, maar tegelijkertijd kan ik en wil ik 't niet allemaal bijhouden. Er gebeurd hier zo veel dat je amper door hebt wat er allemaal gebeurd. Er zijn uitzonderingen die ik graag zou willen blijven ontvangen, voetbaluitslagen van HTC4, of er een 11stedentocht komt, voetbaluitslagen van Vitesse, de afmetingen van de buik van m'n lieftallige zus en af en toe een berichtje of alles in orde is met m'n familie en vrienden.

Wederom, Buenos Aires is en Foz de Iguacu is er binnenkort. Op naar Brazilie en haar schoonheid...samba, capoeira, futebol, festas e carnaval...!

Buena Onda e hasta luego. Lieve groet,
Ewout