Hola gente!

Ja, bij foto's horen verhalen en bij verhalen horen verslagen. Daarnaast is vandaag dé dag bij uitstek om te schrijven, want ik heb me vandaag zowaar verveeld. Het is uniek, maar het bestaat dus. Goed, eerst maar eens even een behoorlijk flinke flashback. Maar dan ook een hele beste.

Fortaleza - Brasil.
Ja, want na de legendarische tijd met Jorn Ouborg in Rio de Janeiro heb ik me in een oud en nieuw avontuur gegooid. Terug naar Fortaleza, waar ik in 2010 mijn eindstage heb gelopen. Vooraf wordt je gewaarschuwd dat de politie staakt en dat de straatbendes de boel over hebben genomen, maar dat bleek al ruim voordat ik in Fortaleza aankwam afgelopen te zijn. Lekker ontspannen die kant op dus. Vanaf Rio even wat problemen met inchecken, want ik had m'n verkeerde ticket meegenomen en die andere fijn niet uitgeprint. Goed, uiteindelijk ook nog van vliegveld moeten wisselen omdat er iets niet opsteeg en dat was mijn vliegtuig. Helemaal naar de andere kant van de stad gecrossed, maar uiteindelijk allemaal voordelig, want ik kreeg een kortere vlucht aangeboden. In plaats van drie keer overstappen, slechts één keer in Salvador. Kan ik ook weer zeggen dat ik daar ben geweest. Fine!
In Fortaleza aangekomen werd ik net iets te lang aangekeken door een grote, donkere man. Ik dacht: oké, je kijkt me iets te lang aan met m'n tas en al m'n hebben en houden. Bleek het Mauricius te zijn met z'n haren lang! Ik had 'm echt niet herkend, maar blij dat ik was...! Aangekomen in het huis van Donna Aurellia (de oude geldwolf die kamers aan gringo's verhuurd) bleken er twee belgen Anthe en Philip in het huis te zitten die, jawel, bij ARCA werkten! Toevalligheid nummer X. Hup, volgende dag meteen naar Zizi gegaan om m'n oude project op te zoeken. Heel bijzonder. De wegen naar de wijk toe zagen er beter uit, nieuwe bestrating etc. Daarentegen op het veld bij het buurthuis lagen dezelfde plastic boterhamzakjes van 2010 nog, plus hun broertjes van 2011 en 2012. Veel, veel nieuwe gezichten. Slechts twee leerlingen uit mijn oude groep en een aantal van die van Bauk. Meer herkende ik er niet en zij mij niet. Bijzonder, maar zo gaat het dus blijkbaar. Gelukkig van de begeleiding nog wel veel oude bekenden! Erg mooi om te zien. Even voor de bekenden, Effigenia, Angelica, Daniel, Jadila, de oude huisbaas, Esaú, Roberta en zelfs Diego was nog langs m'n huis gegaan om me op te zoeken. Wauw, dat doet een mens goed. Lesjes zelfverdediging (MMA) meegedaan met Philip. Verder nog in een impulsieve bui m'n haren in laten vlechten door m'n afrikaanse ex-overbuurvrouw (Nady, aka Frango) om ze vervolgens twee dagen later af te scheren. Eerste keer in m'n leven, maar het bevalt prima zo, zonder haren in m'n ogen. Verder in Fortaleza vrijwel iedereen van vroega terug gezien. Zo heerlijk. De verjaardag van m'n portugese leraar Breno mee mogen maken en ja, dat was gekkenhuis.
Ook nog de nodige uurtjes in de surfschool met Babu meegemaakt. Geen golven? Oké, dan pakken we een vliegertje en gaan we op de (spiksplinternieuwe) boulevard voor de surfschool toch even kite-skate-boarden. Zo mooi en zeker iets om in Zwolle in het Wezenlandepark op te pakken. Uitgenodigd door Wilkinson om in z'n huisje te eten, want die afspraak stond nog in 2010, maar dat paste toen niet meer in de plannen. Dodo die nog langskwam en met Bolivar uit eten geweest. Oké, jullie kennen ze allemaal niet, maar het was heerlijk om ze allemaal weer terug te zien. Genoeg over Fortaleza nu, HOP en vliegtuig pakken naar Costa Rica.

Sámara - Costa Rica
Via Panama City aangekomen in San José. Wel of geen public bus pakken, nee toch maar niet. Taxi gepakt naar Barró Rocho (geen idee hoe je het schrijft), maar was prima keus die taxi, want ik had het nooit gevonden. Een andere taxichauffeur die me voor 150 dollar wel even naar Sámara wilde brengen. 'Special price, my friend!', dat ik daar uberhaupt over heb getwijveld snap ik niet eens meer, want later bleek dat ik voor slechts 8 dollar een public bus kon pakken. Happy me. Nederlandse meid ontmoet, Dionne, die ook naar Language School Intercultura ging. Gezellig. Netjes kaartje gekocht, drie uur gewacht op de bus (geen probleem, Ticotime...), maar dan...verkoopt die vriendelijke buschauffeur meer kaartjes dan dat er zitplaatsen zijn. Nog netjes wat vrouwtjes op leeftijd voor laten gaan, die vervolgens mijn zitplaats inpikken. 'Nee, ik weet het. Ik heb geen zitplaatskaartje, maar je vindt het vast niet erg dat ik hier zit. Dankje wel. Je bent een goede jongen.' Ja, dat werden dus 5 uurtjes staan richting Sámara...
Goed, aangekomen in Sámara, de school vrij snel gevonden. En ja, ik was verkocht. Een mooi gebouw, met een boom verweven in het binnenhofje naar de tweede verdieping, vervolgens een erg goed onderhouden, ruime tuin met hangmatjes, met uitzicht op jawel,...een dikke rij palmbomen en vervolgens het strand met de zee! Dat konden wel eens drie hele mooie weken gaan worden. Daarna opgepikt door mijn lieftallige Mama Tica, Xinia (Mam, je bent nog steeds mijn enige echte, liefste mama hoor!). Aangekomen in het huisje kennis gemaakt met stille Andrez (man van de familie) en Jozeline (dochter). Ze hadden ook nog een zoon, maar die had besloten om in San José te gaan wonen, omdat ie niet van strand hield. Verder zag het er ongeveer zo uit in Sámara:
's Ochtends of 's middags 4 uur Spaanse les in groepen van 4 tot 6 studenten, in de tussenpauze even goedkoop een prima maaltijd scoren bij een van de Mama Tica's die rijst met bonen of andere Costa Ricaanse gerechten kookten en later aan ons verkochten (de families worden dus goed betrokken bij de school), tijdens de spaanse les wat koffie drinken en Spaanse grammatica mixen met Portugees, erg fijn. Tussendoor vanuit het klaslokaal regelmatig naar buiten gluren of de golven goed genoeg zijn, om uit de les naar Choco's surfschool te rennen om super cheap een surfboardje te huren. Af en toe wat huiswerk maken onder het genot van uit de boom vallende kokosnoten. Levensgevaarlijk btw. Rond 1700 uur de keuze maken, dansles of surfen. Vaak werd dit surfen. Rond 1800 uur de keuzen maken, yoga of surfen. Vaak werd dit surfen. Na het surfen standaard nacho's met een of meerdere 'afterbeers' met wat andere gringo's of locals. Dan als een gek naar huis sprinten om even thuis een van de zeer gevarieerde overheerlijke maaltijden van m'n Mama Tica Xinia te eten om vervolgens onder de douche te duiken, af te drogen, kleren aan, geen haren doen (dat is fijn met milimeters) en hop...richting Mama Afrika of Tabanuco's om de dag af te sluiten met een dansje. Klik op 'repeat' en herhaal dit 3 weken lang en zie mijn tijd in Sámara is een feit. Wat een tijd - onvergetelijk.
Goed, dan heb ik mijn eerste aardbevinkje in mijn leven meegemaakt. Niet dat ik er bewust van was. Ik hoorde het raam trillen, maar wist ik wat het was. Doodleuk zegt m'n spaanse lerares: 'Hé, een aardbevinkje. Ewout, wat is het antwoord op vraag 3b..?' WAT? Ik heb net een aardbeving meegemaakt en nu verwacht je van mij...Oké, het was dus niet zo spectaculair voor de Tico's, maar ik vond het een hele ervaring.
In de laatste week werd er een stadion afgebouwd voor stierenvechten voor de paasweek die naderde. Traditie daarbij is vuurwerk. Vuurwerk en droog, hoog gras is geen goede combinatie. Resultaat: flinke brand ter grote van twee voetbalvelden in mijn 'achtertuin'. Bijzonder wat er onder vandaan komt, een grote zwarte, vlakke vlakte, ipv geel hoog gras. De stierengevechten gingen die volgende avonden gewoon door. Wat een spectakel. En het meest bizarre was dat iedereen, maar dan ook iedereen, het veld in mocht klimmen. Over, onder of door het hek, biertje in de hand en rennen voor een op hol geslagen stier. Zo bizar. Mensen afgevoerd zien worden in ambulances, dat hoort er dus bij. Het hek om het veld heen werd bezet door iedereen. Kon je overheen klimmen en als je het benauwd kreeg van een op je af rennende stier, dan klom je omhoog. Ik vond het niet echt nodig om m'n moeder te moeten vertellen: 'Hé, even tussendoor. Ik mis een oog vanwege het stiervechten, maar uh...' Nee, dus verstandig dat ik was zat ik op het hek en niet naast het hek. In tegenstelling tot wat andere 'dappere' buitenlandse studenten die het wel nodig vonden om hun leven te wagen op het veld met een biertje in de hand, zonder enig benul van wat een stier doet als ie opgefokt en zwaar gestrest is...
Tussen het stierenvechten door nog even Choco betaald voor het huren van z'n surfboards. Goede deal gemaakt, aangezien ik daar elke dag kwam. Jawel, 40 dollar voor 3 weken onbeperkt surfen en het board mee naar huis nemen of inwisselen tegen een andere. Dat is even wat anders dan 80 euro per week in Frankrijk...
Daarnaast nog m'n diploma gehaald. Ik mocht starten op niveau 2 (vanwege het portugees en m'n basiskennis spaans), nog een niveau over mogen slaan om vervolgens niveau 5 te hebben gehaald. In drie weken tijd, aardig wat geleerd dus. Heeft m'n reis ook nog wat educatieve waarde. Mooi werk.

Monte Verde en Santa Elena - Costa Rica.
Met pijn in m'n hart afscheid genomen van de mensen, de school, het strand om vervolgens Tarzan te spelen aan kabelbanen door de Jungle. Prijzig, maar zeker de moeite waard. De langste kabel was een kilometer lang. En het onweerde, met regen...fijn, een kilometer lang regen in je gezicht. Dat voelde dus als hagel, met die snelheid. Een nachttour gedaan. Viel een beetje tegen, maar wel een gigantische spin (Tarantula), vuurvliegjes en inmens sterke mieren gezien. De 'leave cutter ant' heeft een 'vechters mier' als beveiliging die 200 maal zijn eigen gewicht kan dragen. Een tak van 30 cm was voor dat inimini beestje geen probleem. Heel indrukwekkend.

La Fortuna - Costa Rica.
Dit is dag 7 in de jungle geloof ik en ik moet zeggen dat ik het strand mis. Verrassing. Daarnaast heb ik hier een vulkaan gezien van een afstandje, maar de bedragen die ze hier vragen voor een tour andere activiteit komen m'n neus uit. Ik wilde eigenlijk gisteren al weg, maar vanwege Semana Santa (Pasen) rijd er hier dus geen ene bus. Fijn, net op een locatie waar niks te doen is. Maar ach, dat is eigenlijk de enige 'tegenslag' die ik tot nu toe heb meegemaakt. Dus...vandaag lekker in het park geslapen. Het kan allemaal. Morgen 05.00h stap ik fris en fruitig de bus in om naar Dominical te gaan...jawel, surferstown. Ik kan niet wachten.

Dan staat 16 april nog Domicaanse Republiek op me te wachten. Daar ga ik samen heen met een Zwitserse van Sámara. Schijnt kitesurfheaven te zijn daar...dus wie weet.
Tot snel, ja. Tot snel. En nee...ik wil ergens nog lang niet weg. Daarentegen kan ik niet wachten om m'n zus en de rest van de familie te zien met eventueel de nieuwe generatie al in haar handen! En staan er al weer aardig wat interessante activiteiten op het programma voor in Nederland. Het heeft dus ook z'n voordelen om terug te gaan...

Tuanis!

Lieve groet,
Ewout