E ai gente,

Na zo'n maand van radio stilte vind ik het toch weer eens tijd om het nodige heen en weer te communiceren. Op het moment van schrijven zit ik (ja, nog steeds) in Rio de Janeiro, de woonkamer van een studentenwoning in de wijk Flamengo. Oude basisschoolvriend Jorn Ouborg heeft me hiervoor uitgenodigd én dat zal ik ‘m voorlopig nog even heel erg dankbaar zijn...Wat eens avonturen in een wereldstad in alle opzichten en dat tijdens Carnaval, gratiszj en voor niskszj. Dat komt later, eerst even flink flashbacken naar eerdere onvergetelijke momenten. Wederom korte headlines, niet meer, niet minder...gewoon, omdat ik zo met mn mama ga skypen. Ja, dat mag ook wel eens na 2 maanden...=)

Ushuaia - End of The World - missing part.
Al eerder iets over verteld, maar was nog niet compleet. Prima stadje, maar een beetje klaar met alle toeristische gebeurtenissen. Omdat ik m'n vlucht had geboekt vanaf Ushuaia naar Buenos Aires, kon ik weinig anders doen dan 5 dagen m'n tijd daar door brengen. Dat heb ik geweten. Drie bijzonder gekke Brazilianen ontmoet met (voor hun leeftijd) nog een erg jonge geest. Nog niet vaak meegemaakt dat een man van 41 mij moest overhalen om wéér op stap te gaan. Het is hem tóch gelukt, meerdere malen. Gegevens uitgewisseld uiteraard, want ik kon weer ergens terecht om gratis te overnachten...(zie verderop)

Hop, weg en vliegen naar Buenos Aires, tweede keer. Nu met Cletis, Amerikaan. Druppels regen die vallen, iets meer druppels, oké tropische storm. Op blote voeten door Buenos Aires gerend en in de plassen springen. Ja, ik hou er van.
Puerto de Iguacu - grens van Argentina en Brasil
In Hostell Inn terecht gekomen, gigantisch groot onpersoonlijk, maar wel palmboompjes en een overheerlijk zwembad. Ja, had ik even verdiend. Puerto de Iguacu en Foz de Iguacu staan bekend om hun gigantisch overweldigende watervallen. Echt erg, erg bijzonder dat dit in de wereld bestaat. Ik heb dan ook even een uur lang in het water gezeten, al starend naar die gigantische watervallen. En uiteraard, rode schouders...'s avonds lekker potje voetballen met een Iers voetbalvrouwenteam, nog nooit zulke grote vlinders gezien als in Iguacu ter grote van je hand, BBQen inclusief sambashow (heel vervelend), heel veel ontspannen en baantjes trekken.

Joinville - Brasil
Ja, ja, ja! Back to my roots! Terug in Brasil. Vanuit Iguacu de grens over en gaan! Afgesproken met Claire, een meisje dat ik al eerder kende, maar ook toevallig in Brazilie was. Zij was bij een vriendin en ik was uitgenodigd om daar te verblijven...fine! Geen bijzonder stadje, Duits van origine (dat zegt niks natuurlijk) maar niet heel bijzonder. Uit de bus gestapt waarop twee vrouwen van de busmaatschappij meteen op me af sprongen, hoe heet je, wat kom je doen. Bleek dus dat ik de verkeerde tijd had doorgegeven aan Claire en dat ze me ontzettend aan het zoeken waren. Goed, er werd dus een lange blonde jongen gezocht en dat wist iedereen blijkbaar op het station. Daar paar dagen gezeten om vervolgens door te gaan naar Florianópolis. Wat? Florianópolis.

Florianópolis - Brasil
Samen met Claire naar Ilha da Santa Catarina gegaan, het eiland dat bij Floripa hoort. Hosteltje geboekt aan het strand uiteraard met de plannen om flink te surfen. Helaas niks van gekomen, aangezien mevrouw niet kon zwemmen...dus maar even zwemles gegeven in het zwembad van het hostel. Ja, dat kan allemaal. Mooie hike gemaakt door de bergen om vervolgens op paradijselijk strandje uit te komen. Werd al donker en door de jungle terug lopen leek ons geen goed plan, aangezien ik al bijna met mn hoofd in een gigantisch spinnenweb was gelopen. Ja, grote lange voorop om al het ongedierte op te vangen. Fijn. Dus, terugreis per bootje met wat locals die een extra zakcentje wilden verdienen...Nice!
In Ushuaia (Argentina) dus door de 41e jarige Braziliaan uitgenodigd om in z'n paradijselijke huisje te vertoeven, maar in alle reisperikelen alle gegevens kwijt geraakt. Toevallig, het lot of weet ik het, maar jawel ik zit in de bus in Floripa (zo'n 3000 km van Ushuaia vandaan) en BAM stapt Jorge zomaar de plaatselijke bus in. Dat moest zo zijn. Gegevens uitgewisseld en de dag er na die kant op gegaan.

Ferrugem - Brasil.
Wat een welkom. Surfersvillage Ferrugem. Gekke Jorge met z'n spacebril stond me op te wachten. Wat een levensgenieter. Bijzondere verschijning in eerste instantie, maar dit was tweede instantie dus voor mij prima. Ik heb gratis 5 nachten in zijn huisje doorgebracht op een toplocatie. Hij liep rond als een beroemdheid en kende iedereen. Zelf heeft hij meerdere huisjes verspreid over de wereld, waar hij me ook alweer voor uitgenodigd heeft dus dit zijn de goede connecties, dacht ik zo. Af en toe verblijft hij hier, dan weer daar...prachtig. Een vriendin van ‘m had een surfschooltje dus ook dat was een uitermate plesante situatie...jups, paar dagen mogen surfen! Oké, headlines: grootste concentratie mooie mensen dat ik ooit heb meegemaakt, strandfeestje met 80 man met bijbehorende gitaartjes en kampvuurtjes en uiteraard kwam ‘Boa Sorte' ook langs..., copie van Daan Strik (je leest het vast niet, vandaar getagged op facebook) ontmoet, voor 't eerst in mn leven vis besteld in een restaurant (het moet niet gekker worden, maar deze was gewoon perfect klaargemaakt), Acai besteld voor het leven (Braziliaanse vrucht uit de Amazone, kende ik nog uit Fortaleza natuurlijk...), tsja...paradijselijk.

Rio de Janeiro - Carnaval met Jorn Ouborg.
Soms zie je vrienden een tijdje niet, soms tien jaar niet. Jorn Ouborg, een oude basisschoolvriend, had me uitgenodigd om met hem Carnaval te vieren in Rio de Janeiro. Waar anderen 80 euro of meer betalen per nacht om Carnaval te vieren, kon ik gratis overnachten in het studentenhuis van Jorn. Hij gaat daar een half jaar studeren, dus meteen een leuke binnenkomer. Met Jorn, Valentine (de Fransman, aka Don Pepe) en Vladimir (onze allestalige Franse Colombiaan) en mezelf flink los gegaan in de straten van Copacabana, Ipanema, Flamengo en natuurlijk Lapa...! De eerste avond meteen Rocinha in gegaan (de grootste sloppenwijk van Latijns Amerika) met een vriend van Jorn die daar woonde...Na wat twijvelen toch overgehaald, omdat het vaker werd gedaan...Het zou veilig zijn. Gringo's in de sloppenwijk, midden in de nacht met Carnaval...Erg mooie gesprekken gehad met oude vrouwtjes met goude tanden die het maar al te bijzonder vonden (uh en ik ook) dat we daar 's nachts even rondliepen en jawel het voelde veilig tussen de locals. In 2010 ook gedaan, alleen toen met een gids...Nu een aantal locals. Veel stoerder! Wat een ervaring...!
Meer carnaval natuurlijk. Nog een gast uit Iguacu tegengekomen, niet een keer, maar serieus nóg drie keer...prima vent dus was mooi. Bijna het appartement uit geschopt samen met wat fransen omdat er officieel alleen studenten van de universiteit mochten zitten (goh,...), ticket kopen naar Fortaleza en ondertussen in een Blocco (carnavalsoptocht) terecht komen, heel vervelend. Een optocht van samba-beatles-songs meegemaakt, gekkenhuis dus. Duizenden mensen, al springen, hossend, palmboompje hier, braziliaanse costuums daar,de brandende zon, samba...wauw! Ook een reggae avondje meegemaakt, per ongeluk terecht gekomen, aan de zee, een DJ tussen de rotsen, vissers aan het water, stuiterende hippies en de nodige biertjes...fieuw. Momenten van geluk.

Na de carnaval met Jorn richting Cabo Frio gegaan, hup: kite mee en gaan! Twee uurs busreisje en aangekomen in een dorpje met niet heel veel bijzonders. Wel een prima strandje. Eerste dagje rustig aan gedaan en tweede dag met wat kleine braziliaantjes gevoetbald om vervolgens de kite de lucht in te laten gaan (er was eindelijk genoeg wind in de namiddag). Half verbrand natuurlijk, maar toch nog even van de mogelijkheid gebruik maken. Heel wat bekijks gehad, wat me verbaasde...er kwamen mensen naar ons toe om te vragen wat we gingen doen. Uh, ik dacht dat dit een kitespot was. Wat mooie pictures geschoten en inpakken. Iets verkeerde tijdsplanning, want het was al donker toen we het water af kwamen...hmm, ging prima gelukkig. Dag erna nog maar een keer proberen!
Carnaval was dus al afgelopen (als je de after-carnaval-parties niet meerekent), maar de zes beste sambascholen traden nóg een keer op in het Sambodromo, hét spectacel waar Carnaval in Rio zo bekend om is. Een soort afscheidsfeestje van Carnaval. Normaal betaal je zo'n 100 euro of meer voor écht goede plekken en moet je deze van te voren bestellen, maar we hebben ze op straat gekocht voor 8 euro. Prima dealtje dus en nét zo'n mooi feest als mét carnaval. Tevreden mensen waren we...

Inmiddels ben ik nog in Rio de Janeiro maar gaat mijn vlucht morgen om 07.58 richting Fortaleza...mijn thuishaven in 2010. Ontzettend veel zin in, hoewel er heel veel mensen die we daar kenden op reis zijn. Tsja, ik kan ze geen ongelijk geven. De wereld is groter dan je eigen landje...Tijd om dat nog maar eens te benadrukken, morgen!

Oja, het gaat dus rete goed hier, mocht je dat ontgaan zijn.

Liefs,

Ewout